พักตา

3 กรกฎาคม 2551

ก็ของเรา...ในวันนั้น


















จะกี่รุ่งของพรุ่งนี้

จะกี่ปีที่โหยหา

จะกี่โลกฤากี่ฟ้า

จะร้างรารอยรันทด




สุดแสนจะเสียดาย

สุดใจหายโศกกำสรด

ใจคนชั่วมันคิดคด

ทรยศประวัติศาสตร์



สิ้นแล้วฤาแผ่นดินชาติ

ทิพย์ปราสาทพระวิหาร

สุดเสียดายแก้วพิมาน

บรรพชนกำสรวลไห้
'autj












ไม่มีความคิดเห็น: